LU PANI DI CASA
da: “…Lu Pani di Casa…” ed. Meta, 1982
C’era ‘na vota …lu pani di casa.
Quant’era bieddu lu pani di casa!
‘mpastatu cu farina di frummientu
nni la maidda di li nostri matri!
La mamma cci cirnica la farina
e nni lu miezzu cci facìa la conca
unni squagliava sali e criscenti;
e lu ‘mpastava, poi, cu l’acqua calla,
e ccu li pugna lu caddiava tuttu;
e a pezzu a pezzu nni facìa guasteddi.
Poi, cu paglia e scorci, famiava lu furnu;
e appena fattu lu jva a ‘nfurnari.
E… ccu la pasta appena lievitata
facìa a li voti guastidduzzi fritti,
pasta sfugliata cu ‘ncapu lu zuccaru.
Oppuru… mentri ca sistava a famiari,
si facivanu fuazza e fuazzuna;
e… s’arristava pasta… la scacciata.
Quant’era bieddu lu pani di casa,
ca appena si livava la balata e si sfurnava
inchiva la casa di fragranza viva:
-Ah… chi aduri bieddu, sia ladatu Iddiu!
Conzato, poi, cu l’ogliu e ccu lu sali
… si nni calava… comu li viscotta.
E già dastava dda guastedda biunna,
bedda e sgrignata tutta ‘ntunnu, ‘ntunnu,
comu vucca ridenti d’un carusu,
bastava appena dda guastedda sula,
‘ncapu la tuvaglia di la tavula,
… c’addivintava festa nni la casa!
‘Na vota… -mi la cuntà lu mè maestru-
un carusu ca… nun vulìa manciari pani sulu,
un grignu friscu lu jttà a li pedi
“Scialaratu!” cumuncià a parlari ddu grigniddu,
comu lu griddu parlanti di Pinocchiu,
“Scialaratu, tu fai piccatu ranni!
Lu sai di quanti stenti e quanti affanni
propriu pi ttia ju fuvu ‘mpastatu?
E lu viddanu priparà la terra,
ca la ruppi, l’arrifunniu e l’arritrizzau ccul’aratu
e nni li surca ci jttà simenta c’addivintà lavuri.
E poi… zappari e zappari; e scippari
erba tinta; e metiri e pisari;
e spagliari e cèrniri e purtari a magazzinu;
e poi a lu mulinu pi fàrini farina;
e ancora cèrniri e ‘mpastari;
e famiari furnu e poi sfurnari;
e sempri stenti, sudura e spiranza
ca… di stenti, di sudura e di spiranza
è fatta la vita! Scialaratu!
E nun diri cchiù <dacci oggi il nostru pani
quotidianu> a lu Signuri, scialaratu!”
E ddu carusu chiangì, tuttu pintutu;
piglià ddu pani, cci sciuscià cu tantu amuri,
tantu pi livari ‘u pruvulazzu,
lu vasà e cumincià a manciari…
pani e… pani comu cumpanaggiu;
e divintà cchiù ranni pirchì…
lu pani… è pani: è grazia di Diu!
E fa crisciri sani e forti li carusi.
Quant’era bieddu lu pani di casa!
‘mpastatu cu farina di frummientu
… un donu ranni ca nni fici Diu!
[...] leggi la posesia “Lu Pani di Casa!” news, poesie [...]